3 Verdienmodellen van curatoren

Verdienmodellen van curatoren ofwel,  hoe wordt je door hen gepakt, gechanteerd, bedrogen en bestolen.

Over het algemeen zijn Nederlanders de mening toegedaan dat hun rechtssysteem naar behoren functioneert. Ook Minister President  Rutte hoorde ik zeggen dat Nederland één van de beste rechtssystemen ter wereld had. Een goede rechtszekerheid is ook zeer belangrijk en is een groot goed.

Veel Nederlanders die er mee te maken krijgen of hebben gekregen weten inmiddels wel beter.   Na inmiddels meer dan 10 jaar door corrupte rechters te zijn gepiepeld heb ik het geloof in de rechtspraak volledig verloren en heb inmiddels vele anderen ontmoet waar dit ook het geval is.  Wat ik zelf voorheen ook niet zou willen geloven heb ik inmiddels aan den lijve ervaren, nu ik inmiddels door de groep dieven, leugenaars, misleiders, en corrupte en incompetente rechters, van redelijke goede doen, tot de bedelstaf ben gebracht.

Voor de goede orde, zaken scharnieren zich vooral rond rechters  die civiele zaken in Handels en Insolventie zaken behandelen. Daarnaast onderscheiden we strafrechters, bestuursrechters, en b.v. zaken als echtscheidingen, familie en buren ruzies of wat dan ook. Een rechter, die verder voldoende bekwaam zal zijn, heeft in die zaken geen reden dus motief om zijn werk niet goed te doen.  Wij willen dit ook duidelijk gesteld hebben, met die zaken hebben we geen ervaring, anderen mogelijk wel, en er zullen altijd lieden ontevreden zijn als ze in het ongelijk zijn gesteld, maar over die groepen, wat een flinke meerderheid van de rechters zal zijn, hebben we het in dit memo niet en die dienen zich ook niet aangesproken te voelen.

Dan is onze ervaring in hoofdzaak met de rechtbank Alkmaar. Het zou dus kunnen dat wat we gaan stellen, alleen in dat rayon speelt, maar inmiddels weten we dat, mogelijk in mindere mate(?)  zaken zich in andere districten ook voordoen.  Bij de z.g. handels en insolventie teams scharnieren zaken zich dan weer rond alle zaken die met faillissementen te maken hebben. Faillissementen zijn zeer lucratieve zaken voor curatoren, immers,  ze kunnen die crediteuren met hun onbetaalde rekeningen laten zitten, en de aanwezige actief verkopen en de buit verdelen en in de eigen zak steken.  Dit staat uiteraard wel haaks op wat de faillissementswet (verder f.w.) bedoelt, stelt en gebiedt, maar is wel wat (in onze ervaring) gebeurt waarbij de gelegenheid de dief heeft gemaakt, en waarbij, naar ons is gebleken de grootste dievenbende van Nederland is ontstaan, en schatten we uit de losse pols in dat jaarlijks voor enkele miljarden aan geld verdwijnt naar plaatsen waar het niet hoort, met veel economische schade, ook in de opvolgende jaren.   Exacte berekeningen zijn evenwel moeilijk te maken.

Een curator kan niet zijn eigen zakken vullen zonder hulp en toestemming van zijn (vermeende) toezichthouder, een rechter die voor die gelegenheid   “Rechter Commissaris” heet. Dat is ooit zo eens bedacht en ingesteld door goed bedoelende en naïeve lieden en zo zaten alle katten op het spek. Van het spek blijft weinig over, en de katten worden moddervet.  In andere landen is daar veelal gewoon beter over nagedacht en is men er ook veel meer op gericht om zoveel mogelijk economische schade te voorkomen. B.v. in VS  (chapter eleven)  en ook b.v. Frankrijk, heeft men wetten vergelijkbaar met surseance van betalen, en tracht men primair het bedrijf te redden. In Nederland hebben we dus feitelijk wel de wet, maar we gebruiken hem niet.

Als bijvoorbeeld s’lands bestuurders (kabinet en 2e kamer) zich hier voldoende van bewust waren dan zouden er wel een aantal in actie komen, gevolgd door anderen, en zou de zaak echt op de schop gaan, maar ze zijn zich er niet van bewust. Ze krijgen wel de signalen maar negeren die, en laten zich misleiden. Op zich is men er uiteraard wel zo ongeveer mee bekend dat er in reguliere faillissementen ongeveer nooit iets bij de crediteuren te recht komt, en zou dat de alarmbellen al lang al moeten doen rinkelen, maar dit blijkt niet te gebeuren. Ze zijn te goedgelovig en druk met allerlei andere zaken en dingen van de dag, en vanuit de belangengroepen, (curatoren zijn doorgaans advocaten) en andere groepen wordt gesteld dat er allerlei fraude vanuit schimmige B.V. tjes plaats vindt, wat ook wel gebeurt maar waar men vooral de blik op richt, dit groter maakt dan het is, en zich voordoen als dat ze dit fel bestrijden, om eigen zakkenvullen te verbloemen, en ze klagen dat ze vaak een lege boedel aantreffen en ze ongeveer voor niets moeten werken. Een lege boedel komt natuurlijk voor, daar wordt gewoon nauwelijks tijd in gestoken, en door daar zielig over te doen, wordt een onjuiste indruk gewekt, en wordt de werkelijkheid gecamoufleerd.

Duidelijk mag daarbij dan zijn, en door ons geconstateerd, dat b.v. een curator dit al 25 jaar kan doen, meerdere faillissement (en R.C.s tegelijk) tegelijk onder handen hebben, en dus alle rechters in de groep al meerdere malen als r.c. heeft versleten, dus er ontstaat een grote, ons kent ons groep. Bij andere zaken mag iemand vaak niet te lang in een zelfde bestuur of functie zitten vanwege het  “te eigen” met elkaar te worden en gevaar dat belangen verstrengelen, maar hier telt dit kennelijk niet en zien we een enorme verstrengeling onderling van rechters en curatoren, en ook van bij zaken anderszins betrokken advocaten, die allemaal mee willen delen in de buit.  Bij de R.C. telt dan zeker ook dat hij er zo weinig mogelijk tijd in wil steken, en dus ook zo veel als mogelijk aan de curator over wil laten, maar het is onze indruk dat het ook niet of nauwelijks voorkomt dat een R.C. zegt van sorry curator, wat je wil is oneerlijk, onjuist, onwettig, diefstal of chantage, of wat voor onoorbare zaak dan ook, dus dat verbied ik, daar doen we niet aan mee.  Integendeel zelfs, de curator heeft en krijgt volledig vrij spel, in die mate zelfs dan het er de schijn van krijgt dat de R.C. (stiekem) ook meedeelt.

Waar die buit dan uit bestaat, is en wordt ook allemaal schimmig, en zaken zijn schimmig en zullen dat blijven en veel zaken zullen nooit bewezen kunnen worden, terwijl desalniettemin de schijn en waarschijnlijkheid van criminele calamiteiten groot is. Nogmaals gesteld, hebben we duidelijke een stellige ervaring bij rechtbank Alkmaar, en zullen zaken bij andere rechtbanken niet heel veel anders zijn, hoewel we dat hopen en ook wel enigermate verwachten. Dan denken we dat de ene branche voor curatoren lucratiever zal zijn als de andere maar zal men in iedere branche wel specifieke mogelijkheden zoeken en vinden. Nergens vind dienaangaande momenteel (bij ons weten) onderzoek plaats. Gebleken is, en van nabij ervaren, dat er doorgaans bepaalde lounge opkopers een rol spelen, die steeds weer opduiken, in meerdere faillissementen, en dat curatoren die onderling aanbevelen. Wij kennen er bijvoorbeeld. in de Bloembollenbranche enkelen, die de waarde van zaken kennen, en ook gemakkelijk (ten onrechte) kunnen stellen dat b.v. een partij bloembollen slecht en waardeloos is, de partij op de truck laden naar b.v. Polen of Oekraïne,  en daar contant afrekenen (één trailer bevat gemiddeld voor ca. 50.000 euro bloembollen) .  De diverse z.g. zwart geld circuits zijn bij ons ook wel bekend, en ook wel wie die trajecten benutten. Als zo iemand een  inventaris of goederen opkoopt die b.v. 1,5 miljoen waard zijn, en hij verkrijgt ze voor 10 % dus 150.000 (hebben we praktijkvoorbeelden van), dan lijkt het waarschijnlijk dat er ook een bedrag zonder rekening van eigenaar verwisseld.  Zulke zaken liggen er dik bovenop maar zijn moeilijk tot onmogelijk bewijsbaar, zeker niet als niemand zaken nader wil onderzoeken, en eigenlijk iedereen onder een hoedje  meespeelt en meedeelt.

Anderzijds zou men bij gedegen onderzoek zaken en feiten best boven water kunnen halen, als men zich daar toe aan zou zetten. Politie, recherche, AID en b.v. FIOD doen meer en mogelijk veel moeilijker onderzoeken, maar dan moet men willen en gemotiveerd zijn. En daar mankeert het nu juist aan, want onderzoeken van welke aard dan ook vinden niet plaats. Ze worden gedwarsboomd, aangiften geweigerd. Iedereen die betrokken is bij een faillissement en concludeert dat dit leeg wordt geroofd vindt en ervaart zichzelf rechteloos. Daarbij ben ik zelf inmiddels van mening dat de R.C. s stiekem ook meedelen in die schimmige wereld, alles wijst daar op.

Bedacht dient wel te worden dat er curatoren in allerlei gradaties bestaan. Sommige krijgen alleen kleine en lege zaken toegeschoven dus die worden nooit rijk. Dan zijn er de hele grote zaken zoals b.v. de Scheringa zaak, waar buitenproportionele declaraties niet opvallen, en men ook gemakkelijk accepteert dat een veelvoud van de z.g. Balkenende norm wordt getoucheerd, en daar zit dan veel tussenin, en daar komen we bij die voornoemde ons kent ons groep die hun rijen naar de buitenwereld gesloten hebben en alles en iedereen belazeren. Met die groep bedoelen we een verweven groep van curatoren, R.C. s,  met ook wel betrokken advocaten, en de voornoemde opkopers etc. die faillissementen in vooral het middensegment afhandelen, die zijn toch wel vaak aardig omvangrijk, ook al zijn er veel schulden, er is doorgaans ook veel roerend en onroerend goed.  Nu een curator ongeveer niet wordt gecontroleerd in zijn handelen,  zijn dat feestpakketten. De rechters die de faillissementen uitspreken weten al wat voor zaken ze naar welke curator toe moeten spelen, en het feest kan beginnen.

De verdienmodellen dan even op rij gezet.  Met de contacten die zich vanzelf vormen (en die geen z.g. bibob onderzoek kunnen doorstaan), bestaat de mogelijkheid om er zogezegd in het zwarte circuit flink in om te rommelen.  Dit is nagenoeg risicovrij, nu iedereen zal zwijgen als het graf, en niemand zaken controleert, en de failliete ondernemer er met geweld buiten wordt gehouden, en het slachtoffer ook zo murf is dat de strijdlust weg is, diegene ook geen advocaat meer kan betalen, en zich een loozer voelt en zo ook door velen wordt bezien, en als iemand zich bestolen voelt, wat moet je dan, naar de rechter stappen, maar dat is nu juist degene die zaken heeft gefiatteerd.  En dan merkt men dat de rechters (over het algemeen) ook solidair zijn met elkaar.  Zo gauw als er een relatie is met een faillissement dan beslissen ze (standaard) in je nadeel.  

Het andere zogezegde verdienmodel is  eenvoudigweg het declareren. Het is op zich al belachelijk dat een z.g. advocatentarief wordt berekend, terwijl b.v. in België er gewoon een daarvoor opgeleide persoon, voor een normaal uurloon van pakweg 1/3 van wat hier de curator berekend, zaken ook nog drie maal zo snel afhandelt.  Evenwel, van controle is geen enkele sprake, er zijn gevallen bekend dat een curator meer uren declareerde als dat er in een week zaten, en hoe gemakkelijk is het om het simpele werk door de kantoorassistent te laten doen en de uren vol op de eigen conto te schrijven. Alleen in hun declaraties kunnen ze al een drievoudige Balkenende norm toucheren. Accountantscontroles bestaan niet, een curator moet alleen zijn R.C. in zijn broekzak hebben en daar lijken ze veelal goed in te slagen.

Dan moet er natuurlijk wel geld zijn om weg te declareren, dat wil vaak wel lukken middels chantage.  Iemand wordt dus nagenoeg standaard bestuurlijk aangesproken ook al is daar duidelijk geen enkele rechtsgrond voor. Het zou daarbij zo moeten zijn, dat de R.C. beziet of het wel koscher is, en niet een valse beschuldiging op basis van oneigenlijke argumenten, maar de R.C. moedigt de curator alleen maar aan.  Als iemand zich tegen die beschuldiging moet weren, moet hij naar de rechter, die ook R.C. is of was bij dezelfde curator, en komt er een arrest waar je er in wordt getikt.

Ditzelfde met paulianeus handelen. Feiten worden zodanig verdraai dat er een beschuldiging komt van paulianeus handelen, en dreiging met een proces als je niet schikt ofwel niet toegeeft aan zijn chantage. Als je niet toegeeft en er komt een proces dan komt dat bij een rechter van het team Handel en insolventie terecht, waar ook de betrokken Rechter Commissaris toe behoort, en is je lot al op voorhand bezegeld.

Al die zaken heb ik persoonlijk mogen beleven en ook op diverse plaatsen nader beschreven.  Ik heb er begrip voor dat veel mensen dit niet zomaar geloven, veel mensen geloven nu eenmaal in wat dan ook, en geloof ben je niet zomaar kwijt. Je leert ook van lieverlee dat een rechter nagenoeg onaantastbaar is. Zaken als vleeskeuring, onderwijs inspectie, enz. zijn onafhankelijke instanties, die ook wel, maar veel moeilijker corrupt kunnen zijn.  Bij rechters bestaan geen feitelijke controles, of onafhankelijke controle organisatie, maar wat we vooral hebben geleerd en ervaren, is dat ze elkaar zonodig in dekking nemen en de bal toespelen.

Recta nos malum