1.7 Advocaten en hun Tuchtraad

Het handelen van de orde van Advocaten en hun z.g. tuchtraad.

De orde van advocaten is eigenlijk een behoorlijk machtige club, en de ervaringen met hen zijn een aparte ervaring geworden. Als er op één club het spreekwoord slagers die hun eigen vlees keuren van toepassing is, dan zijn zij het wel gebleken.  Gebleken is ook dat ze er zeer aan hechten om het vermeende toezicht in de eigen club te kunnen houden en naar buiten toe doen ze er alles aan om als objectief en streng doch rechtvaardig over te komen, en de buitenwereld, en daarbij vooral hun werkelijke toezichthouders, ons parlement, op het verkeerde been te zetten en te houden.  Ze hebben daar bijvoorbeeld goed ik kunnen slagen in de veel publiciteit genererende zaak tegen Moszkowicz  die ze wat zaken hadden aangemeten en die zaken groter en zwaarwegender gemaakt dan ze in werkelijkheid waren en lieten hun collega, die ze duidelijk niet pruimden, slachtofferen om hun daadkracht en gestrengdheid te tonen.  Interessant detail, Rechter mr. Blokland  (de aanbeveling 8 overtreder) was voorzitter van die zitting.

Ze hebben hun eigen reglement wat overigens regelmatig wordt gewijzigd, maar in artikel 30 staat dat ze niet mogen liegen. Zo staat het er niet helemaal, er staat zo ongeveer dat ze zich aan de waarheid dienen te houden. Ze kunnen en mogen wel de beweringen van hun cliënt voor waar aannemen, maar als ze gaan twijfelen, of er komt hard bewijs langs van het tegendeel dan wordt het dus willens en wetens liegen en dat mag niet. Het zou ook wel vreemd, en maatschappelijk onaanvaardbaar zijn als er in hun reglement stond dat ze raak mogen liegen, en er is zeker een groep die dit gewoon uit eigen principe niet zak doen (maar die hebben het reglement daar niet voor nodig), maar ook zeker een flinke groep heeft geen scrupules en vindt niet liegen erg onhandig. Dat slag blijkt dan de tuchtraden te bemensen en blijken hun leugencultuur ook graag in stand te willen houden. Nu de gehele zaak van Duijsens/Bleeker op leugen en bedrog was gebaseerd, hebben we 23 onderscheidende leugens beschreven, en daar het bewijs van het tegendeel bijgevoegd. Het verweer van Duijsens was dat hij de gegevens van zijn cliënt had en dat hij die geloofwaardig achtte.  Dan was het ook al een tijd terug dus waren zaken verjaard, wat onzin was, want op een klacht staat geen verloop termijn, maar de zaak was nog gewoon gaande en alles dus nog actueel, en de laatste beschreven zaken waren ook van recent. Inmiddels was die eerste klacht van vier jaar terug.

Inderdaad een aparte ervaring, Het werd afgewezen omdat het te lang terug was, maar ook dat Duijsens nu eenmaal zijn cliënt mocht geloven en dan zou een advocaat ook ruime bevoegdheden toekomen. Het bijzondere was dat er zeker een viertal zaken waren beschreven waar Duijsens eerst het één beweerde, en in later stadium exact het tegengestelde. Gebleken is dat er geen enkel klachtonderdeel nader is bezien of onderzocht. Je zou ook mogen verwachten dat uitleg was gevraagd waarom de ene keer dit was beweerd en (soms 10 jaar) later exact het tegengestelde, maar niets van dat alles.

De procedure bleek zich ook te hebben gewijzigd want er kwam na een paar schrijfrondes een z.g. Dekenadvies, in het geval van Duijsens een Deken die binnen loopafstand van zijn kantoor is gevestigd, en die zou zomaar wel eens een goede bekende kunnen zijn (zou zomaar kunnen, lijkt er ook nogal op, zeg niet zeker te weten dat het zo is, heeft wel de schijn).  Die poeiert je af, in de hoop dat je de klacht niet doorzet. Als je door wil zetten komt er een z.g. voorzittersadvies, die de afpoeiering herhaalt, waar je dan nog tegen in verzet kan. Dat is dan een zitting van 20 minuten, en dat blijkt dan de volgende afpoeier ronde te zijn geweest.  Die bepalen dan dat de klacht niet behandelenswaardig is. In het eerste geval dus vooral omdat men vond dat de klacht sneller ingediend had moeten zijn. Voor Duijsens dus een vrijbrief om er op los te blijven liegen en voor ons reden voor een nieuwe klacht op basis van de nieuwe leugens. Inmiddels is overigens ook duidelijk dat sprake is van een volkomen dode letter, en voor zover ik na heb kennen gaan, is nog nooit iemand op het liegen, in welke omvang dan ook, ooit aangesproken, of heeft een schrobbering gehad.  

Voor ons waren die nieuwe leugens dan weer reden om die te beschrijven, van bewijs te voorzien, en die als nieuwe klacht in te dienen. In zoverre was het voor het afpoeier cirquit lastiger om af te poeieren, nu het recente leugens waren, maar de stelling is dat een advocaat ruime bevoegdheden toe komt, zonder dat bekend is hoe ruim die bevoegdheden dan zouden zijn. Dit staat niet in hun reglement, staat nergens, dus is er bij verzonnen, en dus ook wel bijzonder.  Hoe grof er ook wordt gelogen, inhoudelijk is er nog nooit iets beoordeeld, en kan Duijsens gewoon door blijven verzinnen en beliegen, en daar maakt hij ook zodanig gebruik van dat er net weer een hele nieuwe klacht de deur uit is gegaan, op basis van nieuwe verzinsels, waar hij ook stelt dat zijn cliënt alles goed had gedaan.  Het meegezonden rapport bewijst evenwel het tegengestelde.  

Apart in dezen is dat zaken vrij recent in de tweede kamer zijn bezien en behandeld, omdat er werd gesteld dat zaken niet deugden. De Orde heeft zich heftig tegen voorgesteld onafhankelijk toezicht geweerd, en heeft een aantal wijzigingen niet kunnen voorkomen, waar mee te leven was, maar ze hebben een onpartijdig en objectief toezicht weten te voorkomen.  Wel is er een soort overkoepelend toezicht ingesteld.

Recta nos malum