02 BAM Manifest vervolg

Aangaande  BAM  Manifest   (vervolg)

Het vervolg betreft nadere onderbouwing van de (reeds) benoemde en beschreven zaken.

  1.  De speerpunten benoemd in het Manifest willen we nader en aanvullend onderbouwen, dit voor wie zijn belangstelling is gewekt, en die zich er iets verder op in willen lezen, dus meer dan wat voorgaand in een raamwerk is aangegeven. Ook voor degenen die kritisch zijn aangaande het eerder gestelde of twijfelen aan de juistheid daarvan.

We volgen hierbij derhalve de eerder ingenomen volgorde, Uiteraard zullen we in de nadere beschrijving van zaken en onderbouwing zaken nader motiveren en gedetailleerder gaan zijn. We benoemen ook de speerpunten genummerd van 1 – 8.

Hierbij vooraf gesteld, dat er een mate van overlap kan ontstaan, in de diverse documenten, waarbij zaken, al of niet in verschillende hoedanigheden nogmaals zullen worden gesteld.

2   M  Magistraten, (1)  bedoeld zijn de rechters en rechtelijke macht.  Onze rechtelijke macht is een verzamelnaam voor meerdere onderdelen en is groot en complex. Zaken zijn met zorgvuldigheid in wetten vastgelegd, waar veel over nagedacht zal zijn, met de volledige opzet om de burgers een optimale rechtsbescherming te geven.  Zeker zullen daar ook veel zaken goed of redelijk goed gaan, en goede en gemotiveerde lieden, hun ambt beoefenen. Evenwel, overal waar sprake is van mensenwerk gaan er ook zaken verkeerd.  Onze mening is dat er zeker wetten zijn die niet voldoen.  Het wijzigen van wetten die in de praktijk niet blijken te voldoen is daarbij vaak een heidense tour. Het begint met erkennen dat men fouten heeft gemaakt en dat is vaak al heel moeilijk. Als een wet er eenmaal is, meent men ook te gemakkelijk dat de wet wel goed zal zijn, en komt er pas actie als overduidelijk, en schrijnend blijkt dat een wet zijn doel voorbij schiet, of zelfs in plaats van recht, onrecht genereert.

  1.  Fouten komen voor, cruciale fouten (Putterse moordzaak b.v.) halen uitgebreid de pers.  Fouten kunnen ongewild worden gemaakt b.v. door tunnelvisie, de wil om resultaten te scoren,  onjuiste proces verbalen, foute of discutabele deskundigen rapporten, dus niet (altijd)  per se door rechters en dus ook doorgaans niet opzettelijk. We hebben het hier vooral over strafrecht, waarbij rechters er in principe zelf geen belang bij hebben welke strafmaat ze opleggen.  Eerste vaststelling is dat daar dus duidelijk zaken mis blijken te gaan, ook al zijn proporties en percentages onduidelijk. Zulke zaken zullen dan voorkomen in alle soorten rechtspraak (strafrecht, civiel recht, bestuursrecht) en ook in alle geledingen en instanties. Het volgende wat zich zeer kenmerkt is dat , als een onterechte uitspraak is gedaan, en alles wijst daarop of dit is feitelijk bewezen, dat rechters en het systeem zeer moeizaam eigen fouten erkent en corrigeert.  Met deze analyse en opsomming van zaken stellen we dat op genoemde punten verbetering mogelijk is, en dat dit feitelijk ook noodzakelijk is, en dus ook een van onze aandachtspunten is.
  2.  Aan ons is ook duidelijk en bekend dat er in algehele zin, en daarbij niet altijd terecht, een te hoge waarde aan onze rechtspraak en zijn functioneren wordt gesteld. Daar is veel op af te dingen.  Dit is al te relativeren door de sterk wisselende oordelen (en strafmaat) in vergelijkbare zaken bij verschillende rechters. Ook te relativeren als wordt bedacht dat de helft van de (civiele) zaken in hoger beroep gaan,  waarbij dit in de helft van de gevallen een ander oordeel geeft.  Ook speelt de advocaat vaak een rol, een goede advocaat (die in ander opzicht slecht kan zijn) kan beslissend zijn terwijl de feiten enz.  daar niet mee veranderen, maar het kennelijke oordeel over die zaken wel.  In de hier opvolgende beschrijving komen we er op terug. Een gehaaide advocaat  kan dus soms onrecht bewerkstelligen, dus men verkrijgt geen recht.
  3.  Men dient hierbij te bedenken, dat onterechte veroordelingen en het niet juist toepassen van recht, in welke hoedanigheid dan ook, zeer onrechtvaardig is, en het enige leven wat iemand heeft kan verwoesten. We concluderen dus dat daar waar het recht faalt, dit juist zeer onrechtvaardig is. Bekend is dat b.v. in U.S.A. in bepaalde gevallen de doodstraf is voltrokken op onschuldigen. In feite is dan de staat als eindverantwoordelijke zelf een moordenaar.  Dit dus als gechargeerd, maar daardoor wel duidelijk voorbeeld, waarbij opgemerkt dat alleen maar duidelijke en spraakmakende zaken voluit in de pers komen, maar dat dit altijd maar het topje van de ijsberg zal zijn.  Momenteel is Romano van der Dussen in het nieuws die vele jaren onschuldig gevangen zat in Spanje, terwijl ook al lange tijd bewezen was dat hij onschuldig was, ook bij de Nederlandse regering  die zich nergens om bekommerde. Het besef van die zaken en de overtuiging om (althans voluit te trachten)  dergelijke zaken te voorkomen is een eerste speerpunt.  
  4.   Dit is evenwel niet waar BAM zich primair tegen zal richten (wel secundair). BAM heeft zelf ervaren, en in zijn omgeving waargenomen, dat een deel van de rechtspraak, kennelijk van lieverlee, gecorrumpeerd is, en partijdige vormen heeft aangenomen.  BAM kan zijn conclusies baseren op ervaringen door de oprichter van BAM opgedaan, en versterkt en bevestigd door bij hen bekende ervaringen bij anderen. Die ervaringen zijn verrassend en verontrustend en komen er op neer dat er onder de dekmantel van wetten en vermeend recht, vele zaken geschieden die op zich bezien maatschappelijk onaanvaardbaar zijn, die ook volgens allerlei andere wetten niet zouden kunnen en zouden mogen, maar zaken die kennelijk wijdverbreid zijn. Ervaringen dienaangaande zijn  o.a. beschreven in de website  www.krominrecht.nl. maar ook op meerdere andere websites en in artikelen etc.  Zaken die we navolgend zullen gaan stellen, zijn zeker niet onbekend, en BAM is zeker niet de eerste en enige om zaken in openbaarheid aan de kaak te stellen, maar zaken hebben vooralsnog nauwelijks c.q. veel te weinig aandacht in de media, en mede daardoor ook niet van  volksvertegenwoordigers en kabinet, die zich (in hun naïviteit) ook gemakkelijk laten misleiden.
  5.   Zaken betreffen de Nederlandse wetgeving en afhandeling van faillissementen.  Opmerkelijk is vooral dat onze wetgeving in hoge mate verschilt bij die van andere landen, hoewel die ook in ieder land verschillend blijken te zijn. Veel landen richten zich op het behoud van bedrijven en dus ook economische productie (b.v. U.S.A. “chapter eleven”) waarbij de ondernemer in moeilijkheden van de overheid hulp en steun krijgt, en op menselijke wijze wordt gehandeld naar de ondernemer toe.  Zoals gesteld zijn er vele variabelen, maar de curator of bewindvoerder is in veel andere landen een daarvoor speciaal opgeleid persoon in overheidsdienst, met een salaris, en een onpartijdig controle systaam. De opbrengst van de boedel aanwenden voor eigen belang is daarbij moeilijk.
  6.   In Nederland is dit anders. Allereerst zijn curatoren als standaard advocaten, hoewel de wet dat niet gebiedt. Dan wordt  een rechter (die dan rechter commissaris (R.C.)) heet, als toezichthouder aangesteld,  zonder dat duidelijk is waarop toezicht wordt gehouden. Nu curatoren advocaten  zijn, en we die in opvolgende hoofdstukken gaan bezien, stellen we allereerst een aantal door ons ervaren en geconcludeerde zaken, zoals door betrokkenen en slachtoffers ervaren aangaande de z.g. toezichthoudende rechters. Uiteraard kunnen er goede uitzonderingen bestaan, en zullen die ook wel bestaan maar zijn door ons niet tegengekomen.
  7.   Allereerst het navolgende, datgene wat we beschrijven  is niet nieuw en als iemand wil kan dit bekend zijn, of kan dit middels onderzoek naar boven zijn gekomen. Zoals we later ook zullen stellen, worden naar onze ervaring misstanden aangaande collectieve diefstal en verrijking ook collectief verdoezeld en onjuist en misleidend voorgesteld maar zaken zijn na te gaan en te onderzoeken, en hierbij treft onze volksvertegenwoordigers een groot verwijt. Zeker is dat sommigen lieden, zaken aan hebben gebracht, en trachten aan te kaarten, maar die hebben tot nu aan toe niet of nauwelijks steun verkregen.
  8.  Te benoemen verwijten;                                                                                                  a.  Iedere volksvertegenwoordiger kan en behoort er mee bekend te zijn dat nagenoeg ieder faillissement voor de schuldeisers niets opbrengt, en dat onevenredig grote bedragen in de curator zak verdwijnen.                                               b.   Eenieder kan zich er van vergewissen  dat dit in ons omringende landen niet het geval is.                                                                                                                                 c.  Onderzoek zou aantonen dat curatoren methoden gebruiken als chantage, en plegen van bedrog en feitelijke diefstal, alles ter zelfverrijking,  feiten en voorbeelden zijn legio en voor het grijpen.                                                                         d.  R.C.s houden geen toezicht maar faciliteren ook zaken die maatschappelijk onaanvaardbaar zijn, en die andere wetten verbieden (b.v. chantage en bedrog).  Hierbij zou onderzoek ook lonend kunnen zijn om na te gaan of de R.C. in sommige gevallen niet zelf meedeelt in de buit.   Conclusie;   Geen volksvertegenwoordiger zal stellen dat hij/zij voor bedrog, misleiding, diefstal, en chantage is, terwijl zaken onder hun neus plaatsvinden en ze daar de feitelijke eindverantwoordelijken voor zijn.
  9.   We komen hier dus tot de kern van het z.g. Magistraten verwijt.  Naar BAM bekend en gebleken, is onterecht, en in een naïeve inschatting van menselijke karakters,  een te hoog vertrouwen in rechters gesteld als toezichthouders  van curatoren, en ontbreekt toezicht op de toezichthouder.  Duidelijk is of kan zijn waar dat toe heeft geleid. De curatoren  en R.C.s vormen samen een team, om  de boedelgelden primair in de zak van de curator te dirigeren,  en de crediteuren het nakijken te geven.  Hoe zulke zaken, meer gedetailleerd in zijn werk gaan is leesbaar op de website  www.krominrecht.nl.
  10.   Gesteld wordt dat hier een grote scheefgroei, kennelijk van lieverlee plaats heeft gevonden, vooral ook door naar de buitenwereld toe zich anders (beter) voor te doen, waarbij men (de curatoren) kennelijk ook van lieverlee hebben ontdekt dat men tot zekere hoogte overal mee weg kon komen. De katten waren op het spek gebonden en de gelegenheid maakte de dieven. De navolgende punten zijn hiermee verweven.  Het komt er op neer dat er zo ongeveer een staat in een staat is ontstaan, waar iedereen aan mee is gaan doen, en waarbij iedereen de andere erbij betrokkenen in bescherming neemt.  Bij beschrijving aangaande N ep curatoren borduren we hierop voort.
  11.  Concreter gesteld zijn onze ervaringen, dat er bij rechters een soort minachting bestaat voor de “loozers” die failliet gaan. De rechters die faillissementen uitspreken, houden geen enkele rekening met de nationale economische belangen of de menselijke maat, uiteraard ondersteund door vrijwel middeleeuwse wetgeving, surseance van betaling is een feitelijk dode letter wet, en dit mede en vooral omdat ze gelijktijdig R.C. zijn in vele faillissementen met meerdere curatoren met onderling lange, vaak wisselende contacten, en derhalve daar waar curatoren allerlei graaiacties ondernemen en zeer discutabele handelingen verrichten, dat de Rechter Commissarissen, zich nagenoeg onvoorwaardelijk en partijdig aan de zijde van curatoren stellen, en derhalve de curatoren die hun slachtoffers uitzuigen en bestelen, als die slachtoffers zich trachten te weren, en zich in rechte op de wet beroepen, met gekunstelde uitspraken de rechters de curatoren toch in het gelijk stellen. Die mentaliteit en handelswijze is inmiddels door het gehele rechtssysteem doorgesijpeld.
  12.  Het navolgende is nog toe te voegen. Uiteraard gelden ook voor rechters  regels, reglementen, en daarbij is er een overkoepelend orgaan zijnde de raad van de rechtspraak, en er zijn in 2004 nog zaken opgesteld die o.a. hun onpartijdigheid beter behoren te waarborgen. Opmerkelijk is dat daarin geen (handhaafbare) regels zijn opgenomen, maar (veel vrijblijvender) aanbevelingen.  Evenwel, als men concludeert dat b.v. rechters hun werk niet goed doen of gewoon corrupt zijn, waar kun je dan terecht? Naar de rechter stappen blijkt geen optie. Ook de directeur generaal (waar men in hoogste instantie kan klagen) poeiert je af, dus je bent aan de heidenen overgeleverd.
  13.   Ook zouden een aantal zaken nader moeten worden bezien en gecorrigeerd,  van wetten, of van de uitvoering van die wetten, die te kwader trouw te misbruiken zijn.  Als voorbeelden het veel te gemakkelijk kunnen leggen van beslagen, wat vaak alleen als druk en chantage middel wordt gebruikt.  Ander voorbeeld, een failissementsaanvraag alleen als  druk en chantagemiddel.  

Speerpunt  1.   Goed, onpartijdig en gedegen onderzoek gaan doen naar de genoemde zaken aangaande misstanden bij faillissementen en persoonlijke schade aan zowel crediteuren als gefailleerden, en de economische schade (geschat jaarlijks enkele miljarden) die ontstaat door de zelfverrijking van curatoren en mogelijk ook hun toezichthouders, als ook  de gehele rechtelijke macht bezien en verbeteren waar nodig.

Speerpunt 1   Verbeteren en opkuisen van de Rechtelijke macht, objectief toezicht instellen en  geen rechters als toezichthouder bij faillissementen.

16   A   Advocaten (2)   Aandacht voor advocaten op deze plaats vindt zijn oorzaak er in dat dit de tweede letter is van “Man ifest”  wat niet wegneemt dat er naar onze ervaring in de advocatuur zoals die (deels)  momenteel in elkaar steekt, in relatie met maatschappelijk aanvaardbaar handelen, en daarbij ook in relatie met hun eigen reglement, zeer veel mis is.  Dienaangaande zijn er bijzondere ervaringen opgedaan die naar onze mening grote misstanden aantonen,  dit ook en mede in relatie met de malafide Magistraten en Advocaten en  Nep curatoren. Onze ervaring is geworden dat er veel onderling samenspel plaatsvindt van lieden die elkaar de bal toespelen, en op onzuivere wijze hun zakken vullen.

  1.   Allereerst voor alle duidelijkheid.  Helaas heeft de schrijver van dit manifest inmiddels veel ervaring met advocaten in hun dienstdoende status, en ook in en buiten rechtszaken en weet hij waarover hij spreekt. Zoals bij iedere bevolking of beroepsgroep zien we hier ook grote onderlinge verschillen in allerlei gradaties en veelsoortige hoedanigheden en omstandigheden, op het gebied van kennis en kunde, intellect en moraliteit. Onder hen bevinden zich, en ook die ervaring hebben we, zeer gemotiveerde en goede mensen die zich zeer positief inzetten, en die zeer te achten en te waarderen zijn. Dankzij zulke advocaten hebben we in een veelheid aan gevallen een eerlijke maar soms ook ongelijke strijd aan kunnen gaan omdat er ook nogal wat advocaten in moraliteit en hebzucht zo ongeveer omgekeerd evenredig aan de voornoemde zijn. Velen zullen zich dus niet herkennen in de zaken die we zullen stellen, en het dient ook nadrukkelijk gesteld te zijn dat we ons slechts op een groep, in ons beleven foute advocaten richten, waarvan we de omvang niet kennen maar waar wel duidelijk is dat ze de advocatuur domineren, alsmede hun eigen organisaties van Orde der Advocaten en Tuchtraad, en die ook als het ware gijzelen. We zullen die gaan benoemen als het foute deel.
  2.   Dit brengt ons bij het advocaten reglement en onze ervaringen daarmee. De voornoemde z.g. (in morele zin)goede advocaten behoeven zo een reglement niet, de wet zegt ook dat je niet mag stelen, maar die wet geld ook alleen voor mensen die een foute instelling hebben en  van plan zijn te stelen.  Onze wetgever heeft voor de advocatuur wetten ingesteld, en naar de letter van die wet is er een advocaten reglement, en een z.g. tuchtraad die dit handhaaft, die evenwel  uit lieden uit hun eigen gelederen bestaat.  Ook in politieke kringen stonden die enige tijd ter discussie, en zijn er ook wat wetswijzigingen ontstaan, maar de orde van advocaten heeft zodanig teruggevochten dat ze hun autonomie in de tuchtraad hebben weten te behouden en derhalve nog steeds voldoen aan het spreekwoord;  “Slagers die hun eigen vlees keuren”, en zodoende gaat het voor de malafide advocaten goed, en voor de maatschappij en een goede rechtsstaat gaat het gewoon mis. Van handhaving van hun reglement, zeker op bepaalde punten, is naar eigen ervaring en bewijsbaar en aantoonbaar, geen sprake.
  3.   Duidelijk moge zijn dat bepaalde bestuurders kennis hadden van zaken en zich hebben ingezet voor beter en onafhankelijk toezicht, maar daarin niet zijn geslaagd, en ze behoorden tot kleine minderheden. Voor de meeste partijen was het ook geen zaak waar duidelijk en gemakkelijk mee geschoord kon worden, en last but not least, vooral in de met regelmaat regerende z.g. middenpartijen, is ook de invloed en lobby van de z.g.  M.A.N. elite in flinke mate aanwezig. Dit maakt dat voor verbetering en opkuising van zaken van die partijen  vooralsnog weinig is te verwachten.
  4.   Bij ons scharnierden zaken zich in hoofdzaak rond artikel 30, van hun reglement, waarin wordt gesteld dat een advocaat waarheidsgetrouw dient te zijn, meer speciaal indien hij weet, of zou kunnen weten dat hij door zijn cliënt is voorgelogen.  Het reglement is dus feitelijk wet, en wie zich er niet aan houdt is wetsovertreder. Door ons ervaren en bewijsbaar is dat niet alleen het foute deel geen enkele morele belemmering heeft dienaangaande, maar dat de Tuchtraad ze volledig vrij spel geeft.  Daar waar een klacht is mag de advocaat zich verdedigen welke verdediging dan zonder enig nader onderzoek en met negeren van ieder bewijs klakkeloos wordt aanvaard.  De standaard verdediging is dat de informatie van de cliënt was verkregen en er bij hen geen reden was om daar aan te twijfelen. Verder wordt dan gesteld dat een advocaat ruime bevoegdheden toekomt, een stelling die ook bij curatoren opduikt, maar die nergens enige ondersteuning vindt in de wet dus ook  niet meer dan een opportunistisch bedenksel is.
  5.  Men kan stellen dat een advocaat uiteraard wel enige ruimte mag hebben, en  het zou enigermate verdedigbaar zijn dat er pas in de wat duidelijker gevallen ingegrepen zou gaan worden maar bij BAM is het navolgende gebleken;   Ongeacht hoe schrijnend klachten zijn, die zijn zover bekend in alle gevallen afgewezen.  In ons geval hadden we een klacht ingediend tegen een advocaat waarbij 23 onderscheidende klachten aangaande pure leugens en verzinsels waren omschreven en van bewijs voorzien. Daarbij waren er een viertal waar, in een lang verloop van procedures, in latere instantie exact het tegengestelde werd beweerd van wat eerder was gesteld zodat er maar één iets waar kon zijn (waren meestel beide niet waar)  maar dat maakte geen verschil. Dit kunnen dus zaken zijn die iemand gewoon ruineren, waarbij opgemerkt dat dan rechters ook te kort moeten schieten wat veelvuldig het geval is nu ze vaak lichtzinnig de beweringen van advocaten voor waar aannemen, naar BAM is gebleken.
  6.   Hier is dus door ons gesteld dat ten behoeve van het foute deel, en middels het foute deel, het er bij advocaten kennelijk zeer aan gelegen is, om hun leugencultuur in stand te houden. Hun artikel 30 is een 100 % volkomen dode letter. Natuurlijk maakt dit er de rechtspraak niet gemakkelijker op, nu die op waarheid gebaseerd behoort te zijn.  Van rechters wordt verwacht dat ze in eerste instantie de waarheid boven water brengen en dan pas hun oordeel vormen, maar in de praktijk gaan ze daar naar onze ervaring  anders mee om, en zijn ze vaak (selectief) partijdig en niet objectief, vaak  en meer speciaal als er belangen van curatoren in het geding zijn.  
  7.  Over die zaken, meer toegespitst op dus een enkele casus, vind u uitgebreider toelichting en beschrijvingen op de web site  www.kroninrecht.nl. De beschreven zaken, zijn door de manifest schrijver zelf ervaren, maar ook bij andere zaken bekend geworden. Men mag verder gevoeglijk aannemen, dat een duidelijk en schrijnend geval niet zomaar op zichzelf staat. Aannemelijker is dat zo een geval de standaard en het gemiddelde handelen aangeeft.  Van belang is derhalve dat dit zodanig op de schop gaat dat die regel 30, zij het met enige speling en souplesse, geldend is en ook gehandhaafd wordt, door een onafhankelijke toezichthouder.

Speerpunt  2.   In normaal en moreel handelen zouden advocaten zich in redelijk mate aan hun reglement dienen te houden.  De wetgever dient in te grijpen en onafhankelijk toezicht in te stellen.

  1.   Advocaten moreel in het gareel brengen en een onafhankelijke controle en handhaving.
  2.  N  Nep curatoren (3) is uiteraard wat gekunsteld. Als er een C  in Manifest voorkwam zou die zijn benut, maar het woord Nep dekt wél de lading.  We stellen voorop dat een curator (in faillissementen),  altijd een advocaat is. Omgekeerd dus niet altijd. Een advocaat kan er zelf voor kiezen of hij zich daarvoor beschikbaar stelt, waar nog enige nadere bekwaming bij lijkt te behoren. Nogmaals gesteld, deze constructie is in relatie met buitenlandse opzet uitzonderlijk en ook  niet effectief en nodigt uit tot uitbuiting van de geboden mogelijkheden. Ook hier is al wel 50 jaar van allerlei zijden kritiek op en zijn er ook wat aanpassingen geweest en onderweg, maar die verslechteren eerder dan dat ze verbeteren. Ook hier zien we een kennelijk sterke lobby die zaken zoveel mogelijk willen houden zoals ze zijn, in het eigen belang.
  3.  Uiteraard zullen er hier ook goede en gemotiveerde curatoren zijn, maar de nep curatoren zijn diegenen die behoren tot het foute deel van de advocaten. Degenen die tijdig door hadden dat het curator zijn mogelijkheden biedt tot lucratief bezig zijn, en die vervolgens in hun netwerken met de diverse rechters die de faillissementen uitspreken en ook rechter commissaris zijn, het zodanig weten te sturen dat de meer lucratieve faillissementen aan hen ten deel vallen.  Bekend is dat er ook veel faillissementen niet of minder lucratief zijn, die zijn snel ophefbaar bij gebrek aan baten.
  4.   Ook zoals beschreven wordt in  www.krominrecht.nl kan men lezen hoe zaken verliepen in wat we maar benoemen als de standaard casus waar wij conclusies op baseren. Daar waar een politicus een paar foute bonnetjes heeft, is zijn carrière  zo ongeveer voorbij, terwijl curatoren ongecontroleerd uren kunnen schrijven, voor een exorbitant hoog bedrag per uur. Andere verdienmodellen zijn, om iedere bestuurder van een gefailleerde B.V., ook als dit duidelijk onterecht is, te beschuldigen van paulianeus handelen en beschuldigd ze van onbehoorlijk bestuur, en ook een goede verdiener is zaken aan opkopers verkopen die een deel van de opbrengst onder tafel doorschuiven (zwart betalen). Naar de gefailleerde of bestuurder van een failliete B.V. mag alles, chantage, misleiding, diefstal, bedrog enzovoort.  Dit gaat dan alles met toestemming en onder toezicht van de R.C. die meer maatje is dan toezichthouder, en met al die zaken komt een curator probleemloos weg.
  5.   Daar waar iemand nog potentie heeft om zich tegen het aangedane te verzetten en te verdedigen merkt die allereerst dat het moeilijk is een advocaat te vinden, immers, veel advocaten zijn ook curator, en zich keren tegen een curator en soms ook tegen de R.C. doet men niet zo gauw.  Ook is de ervaring dat men kan menen dat men een advocaat heeft, die dan achter zijn rug om handjeklap maakt met zijn collega curator. Als men aan de goede kant van de advocatuur er dan toch één heeft gevonden, en dan komt een zaak tegen een nep curator bij een R.C. of zijn collega dan verliezen ze alle zaken.  Zo iemand is vaak al murw door alle omstandigheden en rechtszaken en die putten snel zijn fondsen uit als hij / zij die al heeft, en het onrecht is daarmee afgerond.
  6.   Naar BAM stellig meent en constateert zijn dit zaken zoals die in uiteraard wisselende omvang en omstandigheden, ongeveer standaard gaande zijn en plaats vinden.  Uiteraard kan dit alleen omdat enerzijds de wet, onbedoeld daar ruimte voor biedt, nu de wetgever te naïef  was en nog steeds is, de menselijke aard miskent en onterecht te veel vertrouwen stelt in vooral rechters, maar ook curatoren.  Daar waar de wetten op zich wel redelijk zouden voldoen zien we een samenspel van de z.g. R.C.s,  de curatoren, en andere advocaten spelen ook veelal een rol mee in dit geheel.  
  7.  Al dergelijke zaken kunnen slagen omdat de samenleving en daarbij onze bestuurders dergelijke zaken laten gebeuren. De algemene stemming tegen lieden die failliet gaan is negatief, met weinig sprake van medelijden, maar wat de hoofdrol speelde was de stemmingmakerij en hetze tegen faillissementsfraude, plof B.V. s en wat dies meer zij. Zeker waren daar op zich bezien zaken die mis zaten en aandacht en verbetering behoefden, maar dit betrof een flinke minderheid in het geheel, en doordat de algemene opinie daarmee werd opgefokt tegen alle gefailleerden, ook degenen die op eerlijke wijze vochten voor hun zaak maar teveel pech tegen kwamen, kon men goed camoufleren dat de andere faillissementsfraude, die van stelende curatoren, ook zeer aanzienlijk was en ook onnodig veel maatschappelijke schade genereerden. We durven te stellen enkele miljarden op jaarbasis.  Nu geen enkele politieke partij dit kennelijk in beeld heeft, en daar waar ze er op worden gewezen en er mee bekend gemaakt, die berichten en signalen negeren, zal iemand op moeten komen voor al die lieden die negatieve ervaringen hebben met voornoemde  lieden en zaken.

Speerpunt 3, Grondige wijziging van de faillissementswet. Geen nep curatoren met ondeugdzame toezichthouders, maar geschoolde curatoren die efficiënt en met behoud van economische mogelijkheden zaken afhandelen.

  1.   Faillissementswet volledig op de schop.

30   I   Integriteit  (4)  Bam stelt hierbij dat het woord integriteit een soort modewoord is geworden maar dat dit ook vele betekenissen en definities kent.  We benoemen o.a  Eerlijk en betrouwbaar, niet omkoopbaar, zorgvuldig, handhaven van ethische normen en waarden, etc.  BAM meent dat al die zaken zeer van belang zijn en gekoesterd dienen te worden en de zaken waar BAM zich tegen richt , doen die zaken geweld aan.  

  1.  BAM maakt er de navolgende opmerking bij.  Nu dit woord zogezegd te pas maar ook te onpas wordt gebruikt, ervaart BAM dat er ook lieden zijn die zichzelf op voorhand al integerder achten dan degenen die hen omgeven, maar waarbij dan soms ook op meerdere punten een dubbele moraal is te ontdekken.   Het andere wat BAM concludeert, nu veel zaken in relatie met integriteit een rol spelen, is dat dit ook een eigen leven kan gaan leiden. De indruk en ook wel conclusie is dat men met regelmaat anderen op basis van niet integer zijn de maat probeert te nemen, en bepaalde zaken uitvergroot en groter maakt dan ze zijn, om een tegenspeler schade toe te brengen dus niet vanuit integere bedoelingen.

Speerpunt 4  Integer zijn koesteren en stimuleren, maar niet misbruiken.

32   F   Fatsoendelijke overheid bewerkstelligen.  Op zich zal eenieder dit willen en het er mee eens zijn. Ook zal menigeen menen dat het met het fatsoen wel meevalt,  maar BAM  meent dat het op punten aanzienlijk kan worden verbeterd en richt zich daarbij ook op een speciaal aandachtspunt.   Dit betreft het handelen van de overheid als ze zelf in de fout gaan, al of niet gewild of opzettelijk.  Dan zou je van een overheid en overheden verwachten dat ze de eigen wetten respecteren, en in geval van schade, die netjes gaan vergoeden. Het tegendeel is waar.  Onze overheid heeft een heel regiment landsadvocaten klaarzitten, met de opdracht van hun bazen, dus onze regeringsdepartementen,  om tegen alles en iedereen, die meent dat hij / zij onheus en onwettig is behandeld door (lieden die werken voor) de staat der Nederlanden, die zijn recht zoekt, een vechthouding aan te nemen en ze zoveel als mogelijk hun rechten die de wet ze verstrekt, tracht om die te gaan ontnemen. Dit is bizar, tegenstrijdig, en dit moeten we met zijn allen niet willen.

  1.  Het sterkste voorbeeld is wel de gaswinning in Groningen, waar het gehele land in hoge mate heeft geprofiteerd van de gasbel, en, nu men een misrekening heeft gemaakt aangaande de gevolgen, men als het aan onze regering ligt, men de gedupeerden met de schade laat zitten.  Protesten, rechtszaken, enz. helpen dan wel, maar die behoren gewoon niet nodig te zijn. Dit voorbeeld is bekend en duidelijk, maar vrijwel iedereen kent wel zaken uit eigen omgeving of ervaring. Onze overheid is keihard bij innen van belasting en boetes, maar gelijktijdig vaak zeer onbehoorlijk, om daar waar ze de verantwoordelijkheid die voortvloeit uit de eigen wetten, te ontlopen.
  2.   Ook een ander punt achten we niet behoorlijk en dus onfatsoenlijk. Dit betreft de zaken waar de overheid meent dat ze een zaak van algemeen belang achten,  en voor het gemak, en dus door misbruiken van de eigen macht, men de privé persoon de kosten in de maag splitst. Dit betreft vele zaken, neem b.v. het geval dat iemand een bouwterrein koopt, als dit vermeend archeologische waarde kan hebben dan krijgt hij de kosten van een onderzoek aan de broek, zonder daar zelf enig belang bij te hebben. In een ander geval weer niet, dus ook nog willekeur. Neem het geval dat men een fraai huis koop.  Ineens kan men dan bemerken dat men het van hogerhand monumentale waarde toekent en worden er allerlei beperkingen opgelegd.  Men zou dus beter af zijn met een minder fraai huis. Voorbeelden waar  burgers beperkingen bij eigendommen enz. oplegt ten eigen behoeve, c.q. algemeen belang, zijn legio en worden als normaal geacht en bezien. In onze visie dienen alle zaken die het algemeen belang betreffen ook vanuit algemene middelen te worden betaald.
  3.  Nog een zaak willen we noemen, passend bij dit punt maar ook wel bij het volgende.  Dit betreft sancties die men oplegt aan landen b.v. recent Rusland. Op voorhand stelt BAM dat ze tegen sancties zijn, nu die doorgaans tegengesteld effect hebben, maar met als voorbeeld de sancties tegen Rusland, duperen  die direct bedrijven die met moeite en kosten relaties hebben opgebouwd, en plotsklaps als speelbal voor politieke doeleinden worden gebruikt. Als tegenreactie stelt Rusland tegensancties in met nog meer slachtoffers en nog meer bedrijven die in problemen raken of het loodje leggen. Allereerst zou BAM dus zeer terughoudend zijn met dergelijke middelen, maar indien met zo een maatregel bedrijven worden getroffen dienen ze die te compenseren en schadeloos te stellen. Niet meer, niet minder.

Speerpunt  5   De overheid dient zijn eigen verantwoording te nemen, en geen regiment advocaten aan te sturen om die verantwoordelijkheid, aangaande uitvoering van zelf gestelde wetten, te trachten te ontlopen. Tevens dienen zaken die het algemeen belang betreffen ook met algemene middelen te worden betaald, en niet vanuit de machtspositie op burgers te worden afgeschoven.

5   Eigen verantwoordelijkheid nemen en niet afschuiven.

E   Edelmoedige overheid stimuleren (6).

  1.   Dit ligt in het verlengde van het vorige speerpunt. Dit betreft zaken die al wel gaande zijn en ook in discussie zijn, maar die ook veelal met trekken en douwen gepaard gaan. BAM zou het goed en van belang achten, indien de overheid in geval van rampen en calamiteiten, die buiten alle schuld van die betrokken iemand overkomen, dat de overheid de slachtoffers voortvarend en in goede mate een compensatie verstrekt. Eerder is de compensatie benoemd bij mond en klauwzeer en een vergelijking gemaakt met Engeland waar men zonder getouwtrek binnen een week de compensatie verstrekte, terwijl het in Nederland getouwtrek werd, lange tijd onderweg was, en vaak onvolledige betaling.
  2.   Niet goed verklaarbaar is waarom men wel bij Mont en klauwzeer compenseert maar niet als een kassencomplex kapot is gehageld, of landbouwproducten door wateroverlast zijn verwoest. De praktijk heeft daarbij geleerd dat in sommige, maar lang niet alle gevallen verzekeren mogelijk is, maar dat, hoe groter de ramp, hoe moeilijker het is om uitbetaald te krijgen. In hoofdzaak zou dit schade van (natuur)rampen zijn bij bedrijven, maar zal ook voor particulieren in bepaalde gevallen kunnen gelden, b.v. stel dat een woonwijk wordt getroffen door een Tornado of id, of een vliegtuig stort neer. In dergelijke gevallen zou de overheid b.v. direct de getroffenen schadeloos kunnen stellen, en collectief zaken met verzekeringen af kunnen regelen, of een eigen fonds daartoe instellen.   Deze zaken zouden uiteraard wat beter en nauwkeuriger uitgewerkt dienen te worden, maar gesteld worden de navolgende zaken;
  3.   Allereerst zal een bedoelde opzet het leed van getroffenen in aanzienlijke mate kunnen verzachten, en zal ook de achting voor de overheid toenemen. In humane en morele zin dus goed en behoorlijk. Anderzijds zouden zulke zaken ook in economische zin nuttig en besparend gaan zijn. Daar waar goede bedrijven door rampen, en de nasleep daarvan, met gehakketak met verzekeringen, onzekerheid en een lange afhandelingperiode, ten onder gaan, zal dit sterk nadelig gaan werken in economische zin, werkgelegenheid, enz. Op bedrijven die in potentie goed zijn dient de maatschappij zuinig te zijn.
  4.  Naar de mening van BAM wordt de waarde van bedrijven voor het algemene belang door de overheid miskent, en wordt te snel geroepen dat bepaalde calamiteiten en rampspoed het ondernemersrisico zijn, en laat men bedrijven daarbij onnodig ten onder gaan. Uiteraard zal voornoemde bedoelde compensatie uit de algemene middelen dienen te komen. Het zal evenwel ook opbrengsten geven en besparingen b.v. op bepaalde verzekeringspremies. Die zaken laten zich niet gemakkelijk berekenen, zeker is dat, als bedrijven die zonder eigen schuld door rampspoed worden getroffen, als die snel en voortvarend weer op de been worden gebracht en verder kunnen, dat dit dan ook meteen weer aan de algemene middelen bij zal gaan dragen. Hierbij zou dus de humane factor zowel als de economische factor dienen te wegen.

Speerpunt 6  Er als overheid zijn bij rampspoed en calamiteiten.

  1.  Stop bedrijven onredelijke lasten op te leggen.
  2.   Zoals gesteld is dit manifest ingegeven door ervaringen zoals bij de eerste zogezegde M.A.N. punten gesteld, maar stelt BAM aanvullend nu een aantal zaken als speerpunten in, (die uiteraard ter discussie kunnen gaan komen), die gelden als zaken die reeds jaren lang als onredelijk en onjuist door de opstellers werden geacht en ervaren, en voor verbetering vatbaar kunnen zijn. Uiteraard zijn daarbij zaken die ook al lange tijd in de algemene discussie gaande zijn. BAM  erkent en aanvaard daarbij dat het veranderen van gezichtspunten en het verbeteren van zaken vaak een moeilijk en langzaam proces is, en dat men verworven rechten en posities niet snel en gemakkelijk prijs zal geven, maar BAM hecht er aan dat zijn mening duidelijk is en de speerpunten helder.
  3.  BAM is de mening toegedaan dat bedrijven alle vrijheid verdienen in hun bedrijfsvoering en daarbij ook in hun personeelsbeleid. BAM erkent, begrijpt, en aanvaard dat op dit punt het maatschappelijke krachtenveld vooralsnog hun strijd voort zullen blijven zetten, en dat BAM vooralsnog duidelijk zijn mening kan genereren zonder dat dit veel gewicht zal geven, maar dient zijn standpunt wel duidelijk weer te geven.
  4.  BAM meent dat daar waar men stelt dat ondernemers sociale verantwoording hebben en die dienen te nemen, dat dit veel te hoog wordt gesteld en maar in veel beperktere mate dient te gelden en aan de orde is.  BAM is van mening dat sociale verantwoording primair altijd bij de overheid en hun instanties ligt, en dat te gemakkelijk, en onterecht de verantwoording o.a. op ondernemers en bedrijven wordt afgeschoven.  BAM meent dat de overheid, en dit o.a. in relatie met vakbonden daar ook zijn macht in aanzienlijke mate misbruikt, en buitengewoon onredelijke zaken heeft ingesteld, die onverdedigbaar zijn. Zeer onredelijk is om een bedrijf voor een ziekte of sportblessure op te laten draaien, waarbij dit een bedrijf met b.v. 2 werknemers, bij één langdurige zieke al de nek om kan draaien. Ook onredelijk is dat een werkgever zijn kostbare tijd moet geven aan b.v. re-integratie, wat vaak onmogelijk is enz.
  5.   BAM concludeert dat zaken niet beter maar erger worden, de vermeende versoepeling van het z.g. ontslagrecht, stelt weinig voor en heeft geen effect, door termijnen in te perken probeert o.a. P.v.d.A / Asher werkgevers tot vaste contracten te dwingen, wat averechts werk enz. BAM is voor algehele afschaffing van ontslagvergoeding en belastende zaken die ondernemers hinderen bij het ondernemen en die vooral het midden en kleinbedrijf treffen. BAM verwacht niet dat dit zal gebeuren, maar iedere stap in die richting, waar BAM aan mee kan werken ziet BAM als winst..
  6.   BAM  stelt daarbij het navolgende. Door het restrictieve beleid, hebben veel bedrijven hun productie verplaatst naar het buitenland, of hebben de concurrentie slag verloren, en hebben het loodje gelegd of zijn gestopt. Daar waar men bedrijven wilde dwingen tot meer algemeen nut, beziet BAM dit als een soort dwingen tot slavernij, met misbruik maken van macht, waar vooral de kleinere ondernemer de dupe van wordt. Dit heeft ook  vaak averechtser gewerkt, met middelen die vaak erger zijn dan de kwaal, en naast onredelijkheid en oneerlijkheid, de economie meer kwaad dan goed hebben gedaan. Daar waar een bedrijf het dan, door voornoemde oneerlijke regels, het niet bol kon werken en in faillissement geraakte dan verviel de ondernemer aan de aasgieren zoals in de eerste drie (M.A.N) delen beschreven.

7  Afschaffen van z.g. ontslagrecht, vrijheid van handelen voor ondernemers en ook afschaffing van andere slavernij regels.

T   Treiteren en pesten, stoppen.

45   De schrijver van dit document is  ooit ook op schoolgaande leeftijd flink gepest, en durft te stellen dat pesten van alle tijden, en ook van alle leeftijden is, maar ook overal voorkomt, dus niet alleen op scholen, ook op de werkvloer, bij instanties en ook door lieden in overheidsdienst. Nu dit tegenwoordig veel meer aandacht krijgt dan vroeger, zowel pesten op school, als ook pesten op werk enz., zal dit mogelijk wat ingedamd gaan worden, maar nooit geheel verdwijnen, nu een deel der mensheid dit in zijn aard heeft.

46   Daarbij heeft BAM er ook kennis van dat er, vooral bij lagere overheden, er ook zaken voorkomen waarbij het handelen van b.v. gemeenten, geen redelijke grondslag hebben en er b.v. op basis van een, op zich bezien al  discutabel bestemmingsplan, op zinloze wijze wordt gehandeld en opgetreden, en dat er daarbij soms ook persoonlijke antipathie of aversie een rol blijken te spelen, en dit dan bij zaken die probleemloos oplosbaar zouden zijn, dat alles weg heeft van pesterij, en het misbruiken van de verkregen bestuurders / machtspositie.

  1.   Bij BAM zijn meerdere van dergelijke zaken en gevallen bekend, die ook de achting voor een bestuur (onnodig) reduceren, dit zodanig dat BAM van mening is dat er duidelijker landelijke richtlijnen dienen te worden gegeven voor een redelijke omgang met de z.g. burgers. Daarbij zich instellen op oplossen van problemen, met benutten van de beschikbare mogelijkheden, en terughoudend zijn met het opleggen van buitenproportionele dwangsommen. Kenmerkend hierbij blijkt te zijn dat het omgaan met voornoemde zaken per gemeente zeer verschillend blijkt te zijn. Daar waar een kwestie zich voordoet kan men in de ene gemeente geluk hebben en in de andere pech.  
  2.   De gedachte van de hogere overheid dat lagere overheden uitsluitend goed, capabel en humaan zijn blijk geen reële gedachte te zijn.  Daarbij beoordeeld een bestuursrechter een zaak niet op redelijkheid en billijkheid, en zou een beoordeling waarbij dus zowel  redelijkheid en billijkheid, als ook nut en noodzaak ingesteld dienen te worden, in de lijn van de ombudsman, waar men zich met klachten toe zou kunnen wenden.

Speerpunt 8,  opkuisen van, vooral lagere overheden, bij zaken die persoonsgericht, en op pesterij gelijkend zijn.

 

Naschrift

49.   BAM  manifest zal op basis van de, in het manifest genoemde zaken trachten de in het manifest genoemde zaken verbeterd te krijgen, zich als belangenvereniging van gedupeerden van genoemde zaken manifesteren, dit aangaande de zaken zoals in de speerpunten vervat. BAM  hoopt en verwacht steun te verkrijgen  van medestanders, wil zich daar althans voor in gaan zetten, onder verwijzing van “HET ACTIEPLAN” Beschreven in een ander document. Daarbij zal BAM zich op de politiek richten, om die op de speerpunten te wijzen en die onder hun aandacht te verkrijgen. Als eerder gesteld heeft BAM MANIFEST,  ook over alle zaken die de politiek momenteel bezig houden een stellige mening. De zaken die een goede politieke discussie verkrijgen laat BAM gaarne aan andere partijen. BAM richt zich derhalve alleen op een aantal zaken die de rest van het politieke spectrum, veronachtzaamd en laat liggen, in hoofdzaak omdat ze politiek niet hot zijn, dus uit ongeïnteresseerdheid, soms uit oneigenlijke motieven, en ook door onkunde en doordat ze worden misleid.

Recta nos malum